+++ Michele van Rees +++
Michèle van Rees (1970) is afgestudeerd bedrijfskundige. Na
enkele jaren in het bedrijfsleven te hebben gewerkt, besloot ze als
juf op een basisschool aan de slag te gaan. Op dit moment is
Michèle studieadviseur bij de Erasmus Universiteit in Rotterdam en
begeleidt ze studenten in hun studieloopbaan. Ze schreef eerder een
dieetroman gebaseerd op haar eigen ervaringen. Dit boek Mijn
maat is vol! Van XL naar S. werd lovend ontvangen. Voor veel
lezers een feest van herkenning. Op dit moment is Michèle bezig met
haar volgende thriller.
Foto © Mariel Kolmschot www.mkfotowerken.nl
Interview met Michèle op Misdaadromans.nl
Door Nienke van IJsselmuiden en Ine Jacet van misdaadromans.nl
Michèle van Rees werd geboren in 1970 en is afgestudeerd als
bedrijfskundige. Na enkele jaren in het bedrijfsleven te hebben
gewerkt, besloot ze als lerares op een basisschool aan de slag te
gaan. Op dit moment is Michèle parttime studieadviseur bij de
Erasmus Universiteit in Rotterdam en begeleidt ze studenten in hun
studieloopbaan. Ze schreef eerder een dieetroman gebaseerd op haar
eigen ervaringen. Dit boek Mijn maat is vol! Van XL naar
S. werd lovend ontvangen.
Je hebt verschillende beroepen gehad voordat je begon
te schrijven. Kun je hierover iets vertellen?
Ja hoor. Kennelijk ben ik niet voorbestemd geweest
om al vroeg in mijn leven te weten wat goed bij me past. De studie
bedrijfskunde vond ik geweldig om te doen, maar in het
bedrijfsleven zelf voelde ik me slecht op mijn gemak. Mijn
ommezwaai naar het onderwijs was nogal radicaal, maar dat gebeurt
vaker met veranderingen. De golfbeweging die ingezet werd was
hevig, maar die flinke deining is gaandeweg afgekalfd naar rustig
kabbelen. Via een ‘sabbatical’ van twee jaar waarin ik twee boeken
geschreven heb, combineer ik nu parttime het bedrijfskundige met
het onderwijs in mijn studieadviseurschap, sámen met het
schrijven!
Na een dieetroman heb je besloten een thriller te
schrijven. Waarom heb je gekozen voor het schrijven van een
thriller? Waarom bijvoorbeeld niet voor het schrijven van romans of
kinderboeken of…..?
Achteraf gezien was het geen bewuste keuze. Ik
schreef de eerste scène van Nr. 19 en wilde toen graag weten hoe
het verhaal verder zou gaan. Ergens in mijn hoofd zaten natuurlijk
al de ideeën daarover (zie ook de vraag over mijn inspiratie tot
dit thema), en die vielen nu op zijn plaats. Ik liep gewoon al
langer rond met flarden van Nr.19 in mijn hoofd, en die zijn op
papier terecht gekomen.
Nr. 19 gaat over een vrouw. Je hebt ervoor gekozen om
haar geen naam te geven. Kun je vertellen waarom je hiervoor hebt
gekozen?
Vooraf stond dat zeker nog niet vast. Op een
gegeven moment vroeg ik me af hoe de hoofdpersoon heette. Haar naam
deed er eigenlijk niet toe, vond ik. Sterker nog: ik besloot dat de
lezer net als ik zelf zoveel mogelijk mee moest kunnen leven met de
hoofdpersoon en wilde de afstand tot haar zo klein mogelijk houden.
Ik lees nu reacties waaruit blijkt dat de hoofdpersoon emoties
oproept en mensen lang bijblijft. En niet iedereen valt het op dat
ze geen naam krijgt. Wellicht heeft mijn opzet dus gewerkt.
Zou je iets over deze vrouw kunnen vertellen, over
hoe jij haar ziet?
Tja. Ik heb al zoveel over haar verteld! Maar ik
vind dat het aan de lezer is om zich een oordeel over haar te
vormen. Wat ik bedoeld heb met hetgeen ik over haar geschreven heb,
hoeft niet perse zo over te komen. Al hoop ik wel dat dat het geval
is, maar dat zal vast nog blijken uit reacties van lezers.
Wat heeft jou geïnspireerd tot het schrijven van
juist dit boek met dit thema?
De vele trieste gebeurtenissen die helaas
werkelijkheid zijn en die een dergelijke grote eenzaamheid en
onmacht met zich meebrengen. Mensen worden verstopt in kelders en
niemand kent hun verdriet, niemand deelt in hun leed. En het is ook
weer een mens die hiervoor verantwoordelijk is. Ik wilde daarover
schrijven.
Op de achterflap van het nr. 19 staat dat het een
echte vrouwenthriller is. Wat vind je van deze benaming?
Allereerst wil ik benadrukken dat de quote die je
hier bedoelt onderdeel is van een recensie van vrouwenthrillers.nl.
Zij geven hiermee aan dat ze het boek een echte vrouwenthriller
vinden en geschikt voor de doelgroep van de site. In mijn ogen
impliceert dat geen beperking, maar een accent op een bepaalde
categorie waarin het boek kennelijk past. Ik heb het verhaal zelf
altijd een thriller genoemd. Maar het is nooit exclusief voor
vrouwen bedoeld geweest, en ik wil ook absoluut geen mannelijke
lezers uitsluiten. Anders gesteld: Als iemand bijvoorbeeld
aangeeft: ‘Dit is echt een boek voor mij!’, dan bedoelt diegene
meestal niet dat het ook niet een boek voor iemand anders zou
kunnen zijn!
Je boek riep associaties op met het werk van Nicci
French. Kun je je dat voorstellen? Ken je het werk van dit Engelse
echtpaar?
Zeker ken ik de boeken van Nicci French! Ze staan
allemaal in mijn boekenkast (net als heel veel andere boeken (zowel
thrillers als romans) trouwens, ik las en lees ontzettend graag).
Ik vind het een groot compliment als Nr.19 associaties met hun werk
oproept, waarbij ik wel hoop dat er stijl of sfeer bedoeld worden
en niet de inhoud ;-).
Zou je iets meer kunnen vertellen waarom je bent gaan
schrijven?
De wens om te willen schrijven… Weet je dat het
heel moeilijk te omschrijven is waar die precies vandaan komt? Het
is het gevoel iets te willen vertellen, op mijn manier, zoals ik
het zie, en dat in de vorm van een verhaal over te willen brengen.
Ik houd van taal, ik houd van lezen, en dat alles gecombineerd
maakt dat ik de sprong gewaagd heb.
Het voor een belangrijk deel op mijn eigen emoties en gevoelens
gebaseerde Mijn maat is vol! van XL naar S heeft
hierbij wel gefungeerd als de spreekwoordelijke ‘kurk op de fles’.
Nu ik dat geschreven heb, is er ruimte voor andere verhalen.
Kun je iets vertellen hoe bij jou een boek tot stand
komt?
Ik kan natuurlijk nog niet echt spreken van een
patroon, Nr.19 is tenslotte mijn debuut in thrillerland! Maar ik
ben aan een nieuw verhaal begonnen, dat zweeft nu al een tijdje in
mijn gedachten. Er staat ook al iets op papier, maar nog niet
zoveel. Het is niet zo dat ik de lijnen van het verhaal al helemaal
heb uitgezet en de afloop al vaststaat, integendeel! Maar wanneer
ik aan het schrijven ben, is het wel zo dat voor mij overduidelijk
is hoe het verder moet gaan. Details schrap ik of voeg ik weer toe…
gebeurtenissen verplaats ik in de tijd… personen verdwijnen uit het
verhaal of ze stappen erin… scènes worden scherper, voeg ik toe of
worden verwijderd… Ik mag eerst onbeperkt creatief zijn, zo kan ik
het verhaal tot leven wekken, en in een latere fase herstructureer
ik de boel.
Schrijven is hard werken wordt vaak gezegd. Zou je
iets kunnen vertellen over hoe het schrijven bij jou verloopt?
Schrijven gaat zeker niet vanzelf. Als ik er niet
voor ga zitten en mijn laptop niet aanzet, gebeurt er niets. Dan
kan ik er nog zoveel over nadenken, dan komt er geen boek en
vordert het verhaal ook niet. En ach, hard werken… Alles wat ik
doe, wil ik goed doen, anders kun je het net zo goed laten, vind
ik. Dus of ik nu de ramen zeem, onkruid wied of schrijf, ik wil het
zo goed doen als ik het kan! En dat is bij schrijven behoorlijk
arbeids- en tijdsintensief, maar dat komt het eindresultaat alleen
maar ten goede. Ik ben behoorlijk gedisciplineerd, dus ik open ’s
morgens mijn laptop en sluit hem pas weer als ik tevreden ben over
de hoeveelheid werk die ik die dag heb verricht. Dat zit hem dan
niet alleen in het aantal woorden, het kan ook zijn dat ik een
bepaald idee heb uitgewerkt, op internet naar bepaalde feiten heb
gezocht of een paar hoofdstukken intensief heb doorgenomen om te
kijken of alles ‘loopt’.
Binnenkort zullen de recensies over jouw boek
verschijnen, sommige zijn inmiddels al verschenen. Hoe kijk je uit
naar de recensies?
Het geeft een geweldig gevoel als ik een positieve
recensie lees over hetgeen ik geschreven heb! Iedere recensie is
spannend. Ik ben me er van bewust dat iemand Nr. 19 ook helemaal
waardeloos kan vinden, dat mag en kan uiteraard. Maar een recensent
heeft, naar ik aanneem, als doel om met een recensie zijn of haar
publiek van informatie te voorzien. Als de recensie oprecht is en
genuanceerd en, heel belangrijk, het boek onbevooroordeeld, in zijn
geheel en met voldoende aandacht gelezen en beoordeeld is, dan kan
ik ook zeker wat met kritiek, die zal ik meenemen in mijn
schrijfproces.
Bij uitgeverij Verbum wordt aangekondigd dat je
ondertussen werkt aan een nieuwe thriller. Kun of wil je hierover
al iets vertellen?
Dat wil ik best, maar het verhaal bevindt zich nog
in zo’n pril stadium… Wanneer ik nu zaken prijsgeef, heb ik het
gevoel er aan vast te zitten en het niet meer te kunnen veranderen.
Net heb ik uitgelegd dat ik in de eerste fase ongeremd creatief wil
zijn, en dan zou ik mezelf nu al beperkingen opleggen. Een jonge
man met geheimen is (voorlopig!) de hoofdpersoon…
